จบลง แล้วอย่างสมบูรณ์แบบ....

ถึงแม้จะเศร้า ทำให้เขื่อนพัง ตาแดง..

บวมเบ่งทีเดียว แต่ก็เป็นความรัก ที่นิรันดร

ที่เราจะไม่พรากจากกัน แม้ความตาย...

เพราะถึงตาย เราก็ไปด้วยกัน ไม่ได้ทิ้ง

ขว้างให้ใครอีก คนต้องทนทุกข์ ทรมาน

กับการ ตายจาก การสูญเสีย...

หรือ การรอคอย ที่จะไปพบกัน...ในที่

ที่แสนไกล พบกันในภพหน้า หรือ บนฟ้า

.... ก็ตาม....

สรุปแล้ว เราชอบมาก ประทับใจ ซึ้ง

ฮือ ฮือ.....

กลางดึก บนถนนเปลี่ยว ปรายฝน ขับรถมาตามลำพัง

โดยไม่รู้ว่าตัวเองโดนแก๊งค์โจรข้างทางโรยเรือใบบกดักไว้

พอเห็นรถปรายฝนไปต่อไม่ได้ โจรก็ลงมือปล้นทันที

โชคดีที่ อิสระ ขับรถมาเจอและเข้าช่วยปรายฝนทันเวลา

หลังจากนั้นปรายฝนกับอิสระก็แยกจากกัน

โดยแทบจะจำกันไม่ได้ แม้ในเวลาต่อมา

โชคชะตาจะบันดาลให้ทั้งคู่ได้กลับมาพบกันอีก

และอยู่ในความทรงจำของกันและกันไปชั่วนิรันดร.